Spady w druku: czym są i dlaczego bez nich projekt zostanie źle przycięty

Spad to zapas grafiki wystający poza docelowy wymiar wydruku, zwykle 2 do 3 mm z każdej strony. Po wydrukowaniu arkusz jest przycinany do właściwego formatu i właśnie ten zapas jest ścinany. Dzięki temu tło albo zdjęcie dochodzi idealnie do samej krawędzi, bez białych pasków.

Skąd biorą się białe paski? Maszyny tnące pracują z dokładnością do ułamka milimetra, ale papier w stosie potrafi minimalnie pracować. Jeśli grafika kończy się dokładnie na linii cięcia, wystarczy przesunięcie o pół milimetra, żeby na krawędzi pojawiła się biała nitka papieru. Przy nakładzie kilkuset ulotek część zawsze będzie ucięta odrobinę inaczej. Spad daje bufor, dzięki któremu każda sztuka wygląda tak samo.

Jak dodać spady w praktyce? W programach graficznych (Illustrator, Affinity, Corel) ustawia się je przy tworzeniu dokumentu albo przy eksporcie do PDF, zaznaczając opcję ze znacznikami cięcia. W Canvie przy pobieraniu pliku PDF do druku zaznacz opcję „Uwzględnij spady i znaczniki cięcia”. Jeśli projektujesz w programie, który spadów nie obsługuje, po prostu przygotuj plik większy o 4 do 6 mm w każdym wymiarze i dopilnuj, żeby tło wypełniało całość, a my zajmiemy się resztą.

Równie ważna jest druga strona tej zasady: elementy, które NIE mają być ucięte (teksty, logo, numery telefonów), muszą stać minimum 3 mm od linii cięcia, w tak zwanej strefie bezpiecznej. Najczęstszy błąd, jaki widzimy, to ramka biegnąca wzdłuż samej krawędzi projektu: po przycięciu prawie nigdy nie jest idealnie równa z każdej strony i to widać.

Zasada do zapamiętania: tło zawsze na spad, treść zawsze od krawędzi. Jeśli nie masz pewności, czy twój plik ma spady, wyślij go nam do sprawdzenia przed zamówieniem, zerkniemy i od razu powiemy, czy można drukować.